Making a decision to have a child–it’s momentous. It is to decide forever to have your heart go walking around outside your body.

Miya, dat ben ik. En ik? Ik ben mijn moeder.

Miya, dat ben ik. En ik? Ik ben mijn moeder.

Ik weet nog dat ik vroeger altijd zei dat ik maar 1 vader voor mijn kinderen wilde. Als ik al kinderen zou krijgen. Maar toch ben ik in de voetstappen van mijn moeder gestapt.

De geschiedenis herhaalt zich bij mij. Mijn moeder had een zoon van rond de 5 jaar toen zij mijn vader ontmoette. Niet het makkelijkste kind, en niet de meest welwillende ex, was het vooral in het begin een enorme uitdaging.
2 jaar later kwam er een baby. Een lief rustig meisje, die echt wel haar streken had, maar niet zo opvielen naast haar drukke broertje.
Zo tekende ze graag op alle muren, banken of bedenk maar iets waar je op kunt tekenen. Ze was best wel heel ondeugend, maar naast haar broer die echt heel stout kon zijn, om ook zijn plekje op te eisen, vielen haar streken niet zo op. Ik was een klein bazig meisje, en wist altijd precies wat ik wilde. Ik was best veeleisend, en alles moest op mijn manier. Vooral op de lagere school had ik veel vriendinnetjes, en wilde altijd iedereen bij elkaar brengen. Maar als ik je niet moest, dan wist je dat meteen. Daar is overigens niets veranderd, misschien ben ik zelfs wat harder geworden. Maar net alsof tegen iemand doen, nee dat was niets voor mij.
Voor mijn moeder waren op dat moment maar 2 mensen de allerbelangrijkste: mijn broer en ik. Ze deed(doet) alles voor ons, ze was misschien niet de meest conventionele moeder, of deed alles netjes volgens de regels of de algemene standaard en verwachtingen, maar aan liefde, een warm huis en goed eten heeft het ons nooit ontbroken.

Nu kijk ik naar mijn gezin, en heb ik een dochter van 9 uit een eerdere relatie, waarmee ik veel ben verhuisd, veel heb gereisd, en een hele speciale band heb. Keira voelde zich net als mijn broer ook vervangen, en heeft er echt veel moeite mee gehad. Ook al krijgt ze alle aandacht en liefde die er is. Ze zoekt haar plek in het gezin. En dan kleine Miya, die kleurt op de banken en de muren. Is best wel ondeugend maar valt niet zo op… Het zijn allebei baasjes, en vooral Miya is in gedrag precies ik toen ik klein was. Ik adoreerde mijn grote broer, zij haar zus. Ze is super lief, maar niet nep. Als ze jou niet heel leuk vindt, of niks met je hebt, dan merk je dat. Ze is niet onbeschoft, maar je merkt het verschil bij als ze iemand echt leuk vindt.

Het is grappig, want qua uiterlijk lijkt zij niet echt op mij, misschien als kleintje wel een beetje, maar nu niet echt. Als kleintje leek ik totaal niet op mijn moeder, maar nu zie ik foto’s en lijken we toch wel op elkaar.

Hoe zit het met jou? Is het bij jou totaal anders, of lijkt het ook zoveel op elkaar?



2 thoughts on “Miya, dat ben ik. En ik? Ik ben mijn moeder.”

Geef een reactie


%d bloggers liken dit: